ت سبیح، تنها راه شناخت خداست زیرا خدا را تنها می‌توان با اینکه «چه نیست» شناخت؛ و پیوسته چنین شناختی با شناخت صفات کمالی همراه است زیرا همین‌که می‌خواهیم بگوییم «چنین نیست»، باید کمالی را در نظر بگیریم. بدین ترتیب خداشناسی از طریق تسبیح به معنای شناخت پایه‌های اصلی توحید است که می‌تواند به شکل تنزیهی، برائتی یا تقدیسی باشد. نگاه تسبیحی پیدا کردن در زندگی به معنای حرکت در مسیر خداشناسی است که در اثر چنین نگاهی حرکت از نقص‌ها، عیب‌ها و محدودیت‌ها به سوی کمال و زیبایی‌ها جریان می‌یابد.